Agia Sofia i przełamywanie kulinarnych oporów

Zwiedzanie zaczęliśmy od najbliższej okolicy. No, może nie do końca najbliższej, ale postanowiliśmy pojechać w poprzek wyspy na wysokości naszej zatoki Kissamos. Jak już wspomniałam Kreta jest niezwykle górzysta, tak więc aby dotrzeć na południowy brzeg należy pokonać wysokie góry, gdzie można zachwyciać się malutkimi wioskami, kościółkami ukrytymi wśród gór i gajów oliwnych,

ale prawdziwą perełką jest jaskinia Agia Sofia wraz z kapliczką. Docieramy do niej podążając wzdłuż wąwozu Topoli. Musimy pokonać sporo schodów, częściowo zacienionych dużymi figowcami.

Jaskinia ma około 70 metrów średnicy i 20 metrów wysokości. Można podziwiać liczne stalaktyty i stalagmity. Badania naukowe dowodzą, że człowiek wykorzystywał to miejsce już w okresie neolitu.

W jaskini jest znajduje się maleńka kapliczka. W Boże Narodzenie docierają do niej kreteńczycy i świętują narodziny Chrystusa.

Tego samego dnia przełamałam swój absolutny sprzeciw wobec krewetek. W. zamówił sobie porcję tych skorupiaków, przemogłam swój opór i spróbowałam.

Muszę przyznać, że nawet mi smakowała. Jadłam też kalmary, ośmiorniczki i wszystko było całkiem, całkiem dobre J Może kiedyś sama zamówię owoce morza????

Moje greckie a właściwie kreteńskie wakacje

Jak wszystko co dobre, moje kreteńskie wakacje się skończyły. Podróż na Kretę odbyła się planowo, nie licząc turbulencji, które towarzyszyły nam przez całą drogę. Nie powiem abym była uszczęśliwiona, bo boję się latać. Na koniec pilot posadził samolot na pasie startowym z takim łomotem, że serce ze strachu podskoczyło mi do gardła. Wyspa powitała nas piękną i bardzo gorącą pogodą oraz strajkującymi taksówkarzami, którzy zablokowali lotnisko. Efekt był taki, że w pełnym słońcu z bagażami musieliśmy dojść około pół kilometra do autobusów transferowych. Całe lotnisko było już pozbawione wózków bagażowych. Moja walizka ma sprawne kółeczka, więc było ok. ale W. tak dobrze nie miał. Na szczęście miewam dobre pomysły i moja walizka służyła za wózek dla walizki W. Do hotelu dotarliśmy po kilku godzinach, było już całkowicie ciemno więc nie potrafiliśmy ocenić miejsca naszych wakacji.

Rano okazało się, że nasz hotel mieści się na plaży, tak więc posiłki jadaliśmy w niezwykle atrakcyjnej scenerii.

Nie bez powodu napisałam, że transfer trwał kilka godzin. Kreta to duża wyspa. Ma ona 260 kilometrów długości. O wielkości niech też świadczy fakt, że wynajęliśmy samochód na 3 dni, przejechaliśmy 550 kilometrów a udało nam się zobaczyć ledwo zachodni kawałeczek wyspy. Kreta jest niezwykle górzysta, najwyższy szczyt ma 2 453 m.n.p.m., wszędzie można spotkać rozpadliny i wąwozy. Są one niezwykle malownicze, ale powodują, że poruszanie się po wyspie jest utrudnione.

Plaża przy hotelu była malutka ale dzięki temu bardzo kameralna. Spędziliśmy na niej trochę czasu, nie żałując sobie morskich kąpieli.

Plaża nie była naszym głównym celem podróży, ale i odpoczynek był nam niezwykle potrzebny. Dzięki temu zebraliśmy siły na zwiedzanie, a własciwie na włóczenie się po Krecie, która nas zauroczyła i chcemy na nią jeszcze kiedyś wrócić aby odkryć resztę wyspy.

Mam nadzieję, że te otwarte drzwi zaproszą wszystkich na relację z naszych wycieczek po wyspie.

Aromatyczny dżem śliwkowy i przerwa na przepakowanie walizki

Terapia manualna, do tego silne leki pozwoliły abyśmy z W. pojechali na lekko przedłużony weekend w górach. Wybrałam czeski Harrachov na naszą bazę wypadową. Mieszkaliśmy w niezwykle sympatycznym i komfortowym pensjonacie z widokiem na skocznię narciarską. Było wspaniale, zwłaszcza, że W. poczuł się na tyle dobrze, że mogliśmy iść w góry. Pogoda też nam dopisała. Fajnie było wejść na Szrenicę, choć od czeskiej strony szlak jest bardzo łagodny, jak to zwykle bywa z południowymi stokami.

 

 Szlaki w Czechach znakowane są inaczej niż u nas. Nie podaje się tam odległości w czasie potrzebnym na przejście trasy ale w kilometrach. Ma to swoje plusy i minusy. Niestety trudno określić stopień trudności trasy, ale wiemy ile kilometrów mamy w nogach.

Różnicę też widać w schroniskach. U nas niestety ciągle królują puszki z napojami, do tego plastikowe kubki (niestety potem często spotykane w pobliskiej kosówce) a Czesi swoim gościom podają napoje w szklankach i nikomu nie przyjdzie do głowy wyrzucać czegokolwiek do lasu.

Wczoraj wróciliśmy i pierwsze co zobaczyłam to dojrzałe śliwki na drzewie u moich sąsiadów. Mam ich zgodę na dowolne korzystanie z tych boskich owoców. Nic innego mi nie pozostało jak zerwać porcję śliwek i ugotować dżem, pakowanie przecież może poczekać.

Dżem śliwkowy z rumem

Składniki:

2 kg śliwek bez pestek

0,7 – 1 kg cukru (ja wolę mniejszą ilość cukru)

sok z 1 cytryny

½ łyżeczki mielonych goździków

1 ziarno tonki (opcjonalnie)

100 ml białego rumu

naturalne pektyny (opcjonalnie)

Śliwki pokroić na mniejsze kawałki, zasypać cukrem, dodać sok z cytryny i zostawić na 1 godzinę. Kiedy owoce puszczą sok dodać przyprawy (zamiast tonki można dodać ziarenka z 1 laski wanilii) i połowę rumu. Całość gotować tak długo aż uzyskamy pożądaną konsystencję lub po ½ godzinie gotowania dodać pektynę bardzo dokładnie wymieszać, dodać pozostałą część rumu, ponownie zagotować i zamykać na gorąco w wyparzonych słoikach. Zakręcić słoiki bardzo dokładnie i odstawić do wystygnięcia odwrócone do góry nogami.

Smacznego!

I to tyle w trakcie przepakowywania walizki, z wyjazdu w góry na wyjazd na Kretę.

Do zobaczenia wkrótce.

Plany wzięły w łeb :(

Plany o których pisałam TUTAJ niestety wziłęy w łeb. Remont z poślizgiem, ale się skończył, urlop jest, środki na wakacje również, ale.... mąż znów ma problem z kręgosłupem i niestety nie jest w stanie jechać samochodem 2000 kilometrów w jedną stronę. Trochę mi szkoda tej Francji, win, winnic i pysznych serów, ale na sytuacje zdrowotne nie mamy wpływu. Na szczęście należymy do osób, które nie marudzą, nie rozpaczają tylko szybko podejmują decyzje. Wiemy czego chcemy i dlatego już mamy zaplanowane wakacje, które zaczęły się dzisiaj :) Najpierw na 4 dni jedziemy pospacerować po czeskich górach, a potem lecimy na tydzień na Kretę.

Nigdy nie byliśmy na Krecie, a słyszeliśmy wiele dobrego o tej wyspie więc jestem pewna, że to również będą udane wakacje. Greckie jedzenie bardzo mi smakowało kiedy byliśmy na Rodos, więc i kulinarnie sobie poszalejemy.

Do zobaczenia za dwa tygodnie!

Kataklizm remontowy

Na własne życzenie zafundowałam sobie kataklizm remontowy. Nie, wcale nie marudzę, cieszę się bardzo z zachodzących zmian, ale prace miały trwać najwyżej 3 dni a wygląda na to, że potrwają 6 teraz i jeszcze trochę późną jesienią, bo wymyśliłam sobie kolejne udoskonalenia remontowanego przedpokoju. Nie byłoby w tym nic strasznego gdyby nie fakt, że w czwartek wyjeżdżamy na wakacje a posprzątanie tego bałaganu poremontowego to praca na co najmniej tydzień. Wniosek jest tylko jeden Maleństwo będzie żyło w bałaganie, a ja po powrocie z wojaży mam co robić.

Panowie dziś gipsowali ściany i teraz trzymam mocno zaciśnięte kciuki aby nie spadł deszcz bo inaczej nie uda się jutro wyszlifować ścian i ich zagruntować przed malowaniem.

Proszę trzymajcie kciuki ze mną za pomyślne zakończenie remontu.

Uwielbiam ciasta z owocami

Ciasta z owocami to jedne z moich ulubionych. Mogą być biszkoptowe, piaskowe a najlepiej aby były to ciasta kruche. Nigdy nie mogę się doczekać pierwszego rabarbaru bo to on rozpoczyna sezon ciast z owocami. Po rabarbarze najwspanialszym dodatkiem, w moim przekonaniu, jest agrest i czarna porzeczka. Słodkie ciasto fantastycznie kontrasuje z kwaśnym agrestem, a aromat czarnych porzeczek powoduje, że całość jest wyjątkowo pyszna.

Kruche ciasto z owocami

Składniki:

4 szklanki mąki

2 szklanki cukru

1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

250 g masła lub margaryny

3-4 łyżek smalcu

2 jajka

4 łyżki kwaśnej gęstej śmietany

owoce jakie kto lubi, 4 łyżki bułki tartej, ewentualnie cukier do owoców

Składniki ciasta zagnieść, podzielić na dwie części. Połowę rozwałkować i wyłożyć nią blaszkę, ciasto nakłuć, posypać 2 łyżkami bułki tartej. Na tak przygotowane ciasto wysypać przygotowane owoce (umyte, wypestkowane lub odszypułkowane w zależności od rodzaju owoców). Jeśli owoce należą do mocno kwaśnych to można posypać je 2 łyżkami cukru, ale nie jest to konieczne, za to należy je posypać kolejnymi 2 łyżkami bułki tartej (zapobiegnie ona rozmiękczeniu ciasta pod owocami, bo wchłonie sok jaki puszczą owoce podczas pieczenia). Na to wyłożyć wywałkowaną drugą część ciasta i również należy ją ponakłuwać. Ciasto piec około 1 godziny w temperaturze 180 stopni. Po wyjęciu posypać cukrem pudrem. Można podawać od razu na ciepło, albo poczekać aż wystygnie.

Smacznego!!!!

Najwyższy czas zaplanować wakacje :)

Zostały już tylko dwa tygodnie do wyjazdu na wakacje, a ja na razie mam tylko ogólny zarys naszej wyprawy. Pomysł zrodził się jeszcze zimą, ale do tej pory nie miałam jeszcze specjalnie okazji na dopracowanie szczegółów. Pogoda wczoraj się popsuła, wiec już nic mnie nie rozpraszało i zabrałam się za szczegółowe planowanie.

Główny temat tegorocznej wyprawy to „Nasze ulubione wina Francji i zamki Katarów”. Oba tematy bardzo łatwo pogodzić, gdyż szczególnie upodobaliśmy sobie wina pochodzące z Langwedocji, takie jak Cahors, Corbieres, Fitou czy Bergerac a tam właśnie Katarowie mieli swoje siedziby. Nie pozostaje mi nic innego jak dokładnie przestudiować przewodniki, zaznaczyć na mapach najważniejsze punkty zwiedzania i rozplanować ile dni w jakim miejscu pozostać. Oczywiście nie będziemy mieć programu rozpisanego na dni i godziny, jak to ma miejsce w przypadku zorganizowanych wyjazdów, gdyż bardzo lubimy pewną spontaniczność i nieprzewidywalność. Plany są jednak bardzo bogate. Poza zamkami Katarów, w Langwedocji jest ogromna liczba mniejszych i większych średniowiecznych opactw, romańskich kościołów, gotyckich katedr. Nie będziemy tam po raz pierwszy i dlatego pominiemy w swoich planach miejsca dobrze już nam znane takie jak Carcassonne, Jaskinie Lascaux czy wybrzeże morza Śródziemnego, za to skupimy się na małych miasteczkach pełnych uroku francuskiej prowincji. Kiedy zabytków i degustacji win będziemy mieli dosyć chcemy zorganizować sobie spływ kajakowy rzeką Dordogne, oraz jakieś wycieczki rowerowe. Co nam z tych planów wyjdzie okaże się już za dwa tygodnie. Na razie jedynie orientacyjnie zaplanowałam dwa pierwsze miejsca noclegowe. Jedno na trasie tranzytu do Langwedocji, a drugie już na miejscu jako pierwszą bazę wypadową. Oczywiście jak zawsze nocować będziemy w naszym własnym „domku”, który daje nam nieograniczoną swobodę podróżowania po Europie. Nic nie mamy zarezerwowanego i dlatego zawsze możemy zmodyfikować program wakacji. Kocham tę swobodę!

A i jeszcze jeden niecny plan chodzi nam po głowie, wracając planujemy odwiedzić niezwykle ciekawe miasto (jaszcze go nie znamy) i wypić tam kawę w przemiłym towarzystwie. Lozanna znalazła się na trasie drogi powrotnej.