Wielkanoc bez mazurka????

W moim domu niemożliwe.

Moje wspomnienia z dzieciństwa podsuwają mi obraz Taty, który wiele godzin stoi przy kuchenne gazowej cierpliwie mieszając gotujące się mleko z cukrem. Tak ugotowany kajmak trafiał na upieczony przez Mamę kruchy spód. Masa tak przygotowana była pyszna, lekko chrupiąca z zewnątrz, lekko ciągnąca w środku – taka jak najlepsze krówki. Słodkie to było niewyobrażalnie, ale pyszne. Żadna gotowa masa kajmakowa kupowana w puszcze czy taka samodzielnie zrobiona z mleka zagęszczonego nie umywa się do tamtej gotowanej ze zwykłego mleka.

A może to magia wspomnień z magicznego czasu????

Wielkanoc to jeszcze dwa inne mazurki – orzechowy z masą z mielonych orzechów włoskich, zaparzonych słodką śmietanką i z polewą czekoladową, oraz mazurek bakaliowy zwany przez Tatę cygańskim. Choć z tym prawdziwym cygańskim to nie do końca tak, bo nasz pieczony był na kruchym spodzie a nie na waflu. I taki właśnie upiekłam w niedzielę. Trochę go odsłodziłam choć i tak jak przystało na mazurek jest mocno słodki. Może komuś się spodoba i wypróbuje?

Mazurek bakaliowy

Ciasto:

350 g mąki (najlepiej krupczatki)

200 g zimnego masła

80 g cukru pudru

2 żółtka

1 łyżka kwaśnej śmietany

Masa:

3 szklanki mieszanych bakalii – orzechy, migdały, suszone morele, śliwki, figi, rodzynki, żurawina, kandyzowana skórka pomarańczowa, co nam jeszcze przyjdzie do głowy

3 białka

1 cukier waniliowy

Ok. 4 łyżek cukru

1 łyżka mąki ziemniaczanej do otoczenia bakalii

ew. 1 łyżka soku z cytryny

Z podanych składników zagniatamy kruche ciasto (albo za pomocą melaksera, albo metodą siekania). Wyrabianie rękami powinno być maksymalnie skrócone aby nie ogrzać ciasta. Ciasto chłodzić przez około 1 godzinę. Zimne ciasto wywałkować (najłatwiej wałkować przez folię spożywczą. Wyłożyć nim przygotowaną formę, pamiętając o równomiernym rozprowadzeniu ciasta na rantach, obciąć nadmiar ciasta z brzegów. Powierzchnię ciasta nakłuć widelcem, przykryć papierem do pieczenia i obciążyć suchą fasolą/ grochem/ gotowymi kulkami porcelanowymi do pieczenia i wstawić do nagrzanego do 200 stopni piekarnika. Piec przez około 25 minut. Kiedy ciasto jest już lekko zrumienione zdjąć papier i obciążniki, dopiekać jeszcze chwilę aby cała powierzchnia się miała okazję zrumienić.

Kiedy ciasto się piecze przygotować masę. W tym celu bakalie rozdrobnić (na nie robić z nich sieczki), wymieszać je z łyżka mąki ziemniaczanej aby ta ostatnia otoczyła bakalie. Ubić białka na sztywną pianę, w trakcie ubijania dodawać cukier porcjami. Przygotowana piana powinna być sztywna i lśniąca – powinna być słodka, ale nie tak słodka jak beza. Dla złamania słodkiego smaku można dodać łyżkę soku z cytryny. Na koniec wmieszać bakalie.

Tak przygotowaną masę rozsmarować na upieczonym kruchym spodzie, warstwa powinna być wyraźna. Zmniejszyć temperaturę w piekarniku do około 140 - 150 stopni, ciasto wstawić do pieca i piec przez kolejne około ½ godziny pilnując aby wierzch się zbyt mocno nie zrumienił a białka ścięły.

Upieczony mazurek wyjąć z pieca.

Wystudzić.

Ozdobić wg upodobań.

Smacznego!!!

Mój nie jest ozdobiony z kilku powodów:

po pierwsze nie był upieczony na święta tylko teraz,

po drugie moje zdolności manualne są niemal zerowe,

po trzecie nie miałam czasu bawić się w dekoracje – sępy stały mi nad głową oczekując na kawał ciastowej padliny ;)

Węgierska zupa gulaszowa – ZnP*

Zima się skończyła, wiosna nastała, ale czasem bywa jeszcze mocno zimno. W takich chwilach chętnie sięgam po miseczkę rozgrzewającej i sytej zupy gulaszowej. Zupa ma jeszcze jedną zaletę – może stanowić samodzielny posiłek.

Do zupy użyłam podłużnych papryk, które o wiele lepiej się sprawdzają w daniach gotowanych od tych zwykłych czerwonych, które lepiej smakują na surowo.

Węgierska zupa gulaszowa

ok. 1 kg wołowiny (najlepsza jest pręga bez kości)

2 cebule

2 – 3 papryki

6 – 7 sporych ziemniaków

2 marchewki

1 puszka krojonych pomidorów

1 łyżka pasty paprykowej słodkiej węgierskiej (można pominąć, albo zastąpić większa ilością słodkiej mielonej papryki)

1 ostra papryczka

50 g smalcu (składnik niezbędny)

½ łyżeczki mielonego kminku

1 łyżka majeranku

1 łyżka słodkiej mielonej papryki

sól, pieprz, odrobina cukru

woda/ bulion

Mięso umyć, osuszyć, pokroić w kostkę. Warzywa obrać, pokroić w kostkę, paprykę oczyścić z nasion, pokroić w paseczki. Ostrą paprykę posiekać razem z pestkami (chyba, że boimy się ostrości).

Na patelni rozgrzać smalec. Porcjami obsmażać mięso do zrumienienia. Gotowe mięso przekładać do dużego garnka. Na pozostałym tłuszczu obsmażyć cebulę, a kiedy ta zmięknie dodać mieloną paprykę i zagrzać ją (nie przypalić bo stanie się gorzka). Połączyć z mięsem, podlać wodą lub bulionem tak aby przykrył składniki, dodać kminek i majeranek. Dusić pod przykryciem przez około 1 godzinę – albo krócej, jeśli mięso zacznie mięknąć wcześniej. Do garnka dodać pokrojone warzywa, papryki, pastę paprykową oraz pomidory. Dodać bulionu lub wody tak aby wszystkie składniki były przykryte płynem z pewną nadwyżką.

Przykryć i gotować na małym ogniu do całkowitego zmięknięcia wszystkich składników. Doprawić solą i pieprzem oraz odrobiną cukru.

Podawać gorącą z dodatkiem bułeczki lub chleba.

Smacznego!!!

Nie bójcie się smalcu. Zjedzony raz na jakiś czas szkodzi mniej niż słabej jakości olej czy oliwa, a w przypadku tej zupy nadaje niepowtarzalny smak.

Pasta paprykowa dostępna jest w tubkach lub słoiczkach. Osobiście wolę tę ze słoiczka, ale generalnie nie ma to wielkiego znaczenia. Grunt to ostry smak idealnie rozgrzewający w chłodne dni.

Nie przetestowałam nowego przepisu na mazurek - moja niechęć do czekolady nie pozwoliła mi na pieczenie, ale nie jest tak, że na moim blogu nie będzie żadnego mazurka. Jutro albo pojutrze pojawi się mazurek bakaliowy, w moim domu rodzinnym zwany cygańskim. 

Tak więc zapraszam już wielkanocnie.

Wielkanoc za pasem. Niby menu mam ustalone i będzie ono dosyć klasyczne, ale i tak lubię wypróbowywać nowe przepisy. Dawno nie kupowałam „Kuchni” ale numer kwietniowy nabyłam za sprawą licznych przepisów świątecznych. W oko wpadł mi przepis na babkę rumową z owocami kandyzowanymi. Wypróbowałam go ostatnio i postanowiłam tutaj ten przepis umieścić bo babka wyszła smaczna, warta zapamiętania i powtórzenia. Maleństwo stwierdziło, że nie rozumie czemu keks upiekłam w formie babkowej. Ma rację bo babka przypomina keks. Tym bardziej, że nie mając owoców kandyzowanych wykorzystałam mieszankę keksową, żurawinę i rodzynki.

Babka rumowa z bakaliami

200 g miękkiego masła

¾ szklanki cukru

4 jajka

2 szklanki mąki tortowej

1 łyżeczka proszku do pieczenia

100 ml rumu

200 g owoców kandyzowanych/ mieszanka keksowa, rodzynki, żurawina

1 łyżka mąki ziemniaczanej do otoczenia owoców kandyzowanych

Miękkie masło utrzeć na puch z cukrem, dodajemy pojedynczo jajka i dalej ucieramy na puszystą masę. Następnie dodajemy stopniowo mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia. Na końcu wlewamy alkohol i ucieramy masę. Kiedy masa jest puszysta i gładka dodajemy owoce kandyzowane otoczone mąką ziemniaczaną. Ciasto wlewamy do natłuszczonej i wysypanej bułką tartą formy babkowej z kominem do 2/3 wysokości. Pieczemy w 180 stopniach przez około 45 minut – do suchego patyczka wbitego w środek ciasta.

Ostudzoną babkę można polukrować lub posypać cukrem pudrem.

Smacznego!!!

W tym samym numerze "Kuchni" jest jeszcze przepis na mazurek, który chcę jeszcze przed świetami wypróbować. Jesli będzie to próba zakończona pozytywnie napiszę o tym na blogu. 

Zupa z pulpecikami i dynią w stylu khmerskim – ZnP*

Wpadłam w wir codzienności, trochę spraw zaprzątało moją głowę do tego stopnia, że  nie miałam weny na wpisy blogowe, ale już się ogarnęłam i wracam do regularnych wpisów. Za oknem piękna wiosna, tydzień temu podziwiałam ją w Dolinie Baryczy o czym można poczytać u Megi, rewolucja w ogrodzie ruszyła i niecierpliwie czekam na efekt aby zobaczyć na co się zdecydowałam. 

Wakacje letnie już zaplanowane ;) 

Teraz tylko zebrać się w sobie i zająć się codziennością, ładowaniem akumulatorów i radością wiosenną.

A teraz już pora na konkrety. ostatnia zeszłoroczna dynia dokonała żywota w naszych żołądkach w kolejnej azjatyckiej wersji.

Kolejna propozycja dla zupochlików, zupożerców, tych co życia bez zup sobie nie wyobrażają ;) Skoro jeszcze jesteśmy w Kambodży to i zupa musi pochodzić z tej kuchni.

To kolejny przepis jakich u mnie pełno – na szybkie i proste jedzenie, które smakuje niewspółmiernie dobrze do wysiłku włożonego w przygotowanie.

Zupa z pulpecikami i dynią w stylu khmerskim

Pulpeciki:

½ kg mielonej wieprzowiny

1 łyżka sosu rybnego

1 łyżeczka cukru

¼ łyżeczki świeżo zmielonego pieprzu

1 dymka

sól do smaku

Zupa:

1 ½ l wody lub lekkiego bulionu warzywnego

½ kg obranej dyni piżmowej

2 łyżki sosu rybnego

½ łyżki cukru

1/8 łyżeczki świeżo mielonego pieprzu

2 dymki

Przygotować pulpeciki. W tym celu zmieszać ze sobą mięso mielone, sos rybny, cukier, sól, pieprz i posiekaną dymkę. Z masy uformować mokrymi rękami kuleczki wielkości niewielkiego orzecha włoskiego (moje niestety wyszły trochę zbyt duże).

W garnku zagotować wodę/ bulion. Do wrzątku wrzucić pulpeciki i gotować na małym ogniu przez około 4 – 5 minut. Dodać pokrojoną w kostkę wielkości pulpecików dynię i gotować przez około 5 minut (dynia ma zmięknąć, ale jeszcze pozostać jędrna). Całość doprawić solą, cukrem, sosem rybnym i pieprzem.

Podawać gorącą posypaną dymką z miseczką ryżu (w osobnej miseczce).

Smacznego!!!

Dawno nie pokazywałam moich ukochanych Footer :) Sprawiłam im coś co każdy kociarz powinien mieć koniecznie w domu - osiatkowane okna. Dopóki Bunia była kotem wychodzącym problem okien nie istniał. Ale od roku niestety sen z powiek spędzała mi myśl o tym jak niebezpieczne są okna dla kotów. Teraz mam dwa osiatkowane okna i każda kociczka ma swoje własne.

Na parapecie mają rozłożone kocyki aby kocie doopeczki miały wygodnie. 

I jeszcze zdjęcie Buni, w trakcie popełniania przestępstwa - kradzieży podkładki pod szklankę. Podkładek miałam 3 ale systematycznie znikają. Teraz już wiem, że za sprawą Buni.

I już całkiem na koniec moje najukochańsze fiołki wonne, które wspaniale rozsiewają się w moim ogrodzie a ich kwitnienie jest dla mnie oznaką pełni wiosny. Tegoroczne już prawie całkiem przekwitły.

Miłego tygodnia życzę!!!!

Phnom Penh - pora pakować walizki i wracać do naszej wiosennej rzeczywistości

Stolica Kambodży często omijana jest przez turystów, bo lecą od razu do Siem Reap, zwiedzają Angkor i odlatują z tego fascynującego kraju. A Phnom Penh ma sporo do zaoferowania tym co pokuszą się na odwiedziny.

Po dniu poświęconym Czerwonym Khmerom i temu co zrobili swoim rodakom pozostałe dwa spędziliśmy na włóczędze po mieście, zwiedzaniu i odpoczywaniu na bulwarze nad rzeką Tonle Sap. W mieście spotykają się dwie niezwykle ważne rzeki tego rejonu Azji - Tonle Sap i Mekong. 

Ani myślę zanudzać zaglądających historią i geografią miasta, ważne jest to, czy oglądając zdjęcia pomyślicie sobie: „fajne miejsce, chciałbym kiedyś zobaczyć to na własne oczy”.

Ja też odpoczywałam na ławeczce na bulwarze, ale mniej atrakcyjnie się prezentuję ;) 

Znajomo wygląda??? Niestety i tutaj dotarło śmieciowe jedzenie.

Dzieciaki miewają super wypasione place zabaw - ten nie był jedyny jaki widzieliśmy w Kambodży.

Najważniejszym miejscem odwiedzanym gremialnie przez turystów jest Pałac Królewski. Bardzo zadbany z pięknymi ogrodami a tłumów zupełnie nie widać.

Kambodża podobnie jak Wietnam stanowiła kolonię francuską. I tutaj zachowały się elementy zabudowy kolonialnej, w tym gmach poczty. Nie jest tak piękny w środku jak ten w Sajgonie, ale z zewnątrz wygląda imponująco.

Linie energetyczne stanowiły małpią autostradę, a sprytne człekokształtne stwory jak pantografem trzymały się ogonami kabli rozpiętych na wyższym poziomie ;) 

 Phnom Penh to dynamicznie rozwijające się miasto. To nie był jedyny wieżowiec.

Mało tego żaden nie był tak brzydki jak wrocławski "Srajtałer"

Megi dla Ciebie malutka próbka suszarni w pralniach 

Wnętrze Centralnego Bazaru wybudowanego w stylu art deco

I największe bogactwo zakupowe Kambodży - wyroby ze srebra.

Muzeum Narodowe też zasługuje na odwiedziny. 

W restauracji, w której jedliśmy dwukrotnie wspaniałe dania, ściany są obwieszone pamiątkowymi wpisami gości, jak widać Polaków tam sporo przywiewa (nie jest to jedyna kartka z PL)

I jak?

Podobało się? 

Nam bardzo się w Kambodży podobało, gdyby nie to, że tak wiele na świecie jest jeszcze ciekawych miejsc do odwiedzenia to bardzo chętnie wrócilibyśmy jeszcze do tego wyjątkowego kraju, a może kiedyś wrócimy?